Tredition De Nigerianen, altijd de beste

Er zijn mannen die je een leven lang bijblijven, niet omdat ze beloofden terug te komen, maar omdat ze dat juist niet deden. Manuel García schrijft over die nachtelijke treinritten, over een blik die te lang op een kruis blijft rusten, over de melancholie van wie iets te intens heeft gewild. Sensuele gayromance vermengt zich hier met nostalgie en een bijna jongensachtige overgave.Het titelverhaal is het heftigste van de bundel. Een lege regionale trein. Een reus in trainingspak. Moses. Acerra. Een huis waar meer mannen blijken te wachten dan beloofd.Hij was zo zwart als ebbenhout, 190 centimeter, met een voetbaltas en een bobbel die de verteller bijna deed flauwvallen. Een sigaret die niet gerookt mocht worden. Honderd euro voor de huur. En daarna een nacht die naar mannen rook, naar bier, naar iets dat nooit meer herhaald zou worden. De volgende ochtend stond hij weer op het perron. Alleen.Sommige verlangens blijven als een gemiste aansluiting: je neemt dezelfde trein tientallen keren, en hij stapt nooit meer in.