Vakantie Tredition Vakantie in Marokko

Manuel García kent de stille honger van een jonge man die reist om te verdwijnen in vreemde handen. Onder de felle zon van Marokko wordt leeftijd een geur, een stem, een langzame hand die over een knie glijdt. Hier is passie tussen mannen zowel speels als diep melancholisch: een vakantie die meer achterlaat dan foto's.Het titelverhaal volgt Romain, negentien, die in een hotel vol grijze haren precies vindt wat hij zoekt. John, vierenzestig, wordt de stille as waaromheen de dagen draaien. Wat begint als een gesprek bij het zwembad, groeit uit tot de intensste reeks ontmoetingen van de bundel: nachten van overgave, ochtenden van zachte herhaling, en de onverwachte ontdekking van eigen verlangens die hij nog niet had benoemd.Jean stond voor hem, kuste hem terwijl de kleren vielen, en knielde. Later, toen de tong dieper ging en de vingers volgden, voelde Romain hoe de jaren tussen hen verdwenen. De kamer rook naar champagne en zonverbrande huid. Toen de ochtend kwam, lag hij nog steeds half in slaap terwijl dezelfde mond hem opnieuw wekte, alsof de nacht nooit was opgehouden.Sommige vakanties eindigen niet bij de luchthaven. Ze blijven onder de huid, warm en licht onrustig.